პოსტი სიძულვილის ენაზე

პოსტი სიძულვილის ენაზე

უკრაინის კანონები კრძალავს სიძულვილის ენას მედიაში. თუმცა, სასჯელი უმნიშვნელოა. საერთო ჯამში, უკრაინის კანონები კრძალავს რაღაცებს, მაგრამ ეს სინდისის ქენჯნას უფრო ჰგავს. მიუხედავად დადგენილებისა „სახელმწიფო ენის გამოყენების წესის შესახებ“ და უკრაინულ მედიაში უცხოენოვანი კონტენტით სარგებლობისას კვოტების დაწესებისა, უკრაინული საინფორმაციო სივრცე სავსეა უცხოური მასალებით. ეს განსაკუთრებით თვალსაჩინოა ონლაინ რესურსებში, რომლებიც აჩვენებს შედეგებს რუსულად, კირილიცის გამოყენების გამო.

მედიაში ბევრი უკრაინული მასალა არ არის. ომის კონტექსტში ამ მასალამ მიიღო სიძულვილის ფორმა, რომელიც სავსე იყო ექსპრესიული ლექსიკური ერთეულებით. იგივე შეიძლება ითქვას პოლიტიკის და კულტურის ენაზე. პოპ-კულტურა ბუნებრივად ბაძავს ამ სტილს დინამიკურ საზოგადოებაში ყველაზე ნაკლებად დამოუკიდებელი უმრავლესობის მოთხოვნებზე რეაგირების გზით.

ამ სიტუაციაში ჩნდება პრაგმატულობის საკითხი. ბოლო დრომდე, უკრაინული მანიპულაციური მაუწყებლობის პრაგმატული მიზანი იყო საინფორმაციო დამოუკიდებლობის აღდგენა და რუსული ოკუპაციისთვის პირდაპირი წინააღმდეგობის გაწევა. სახელმწიფო პოლიტიკა მიზნად ისახავდა მოქალაქეების ყურადღების გადატანას რევოლუციის გამოცდილებიდან ომის გამოცდილებაზე. რევოლუციური საქმიანობა ეწინააღმდეგება სახელმწიფოებრიობის პრინციპებს და სახელმწიფოს დინამიკური სისტემა არ არის დაინტერესებული სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის იდეის პოპულარიზაციით. სახელმწიფო აპარატს შეუძლია ხელი შეუწყოს სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის იდეას საზოგადოებრივი ზეწოლის ქვეშ, რაც შეიძლება გახდეს მარეგულირებელი ფაქტორი სახელმწიფო იდეოლოგიისა და პოლიტიკური ქცევის ფორმირებაში.

ღირსების რევოლუციამ (ერთი შეხედვით) კიდევ ერთხელ დაამტკიცა სასამართლოს, პარლამენტის, პოლიციისა და შეიარაღებული ძალების არასაჭირო ელემენტები. ამასთან, თავისუფალი ტერიტორია სახელმწიფოს გარეშე ვერ შეძლებს კარვის გაწევას ერთი საზღვრიდან მეორემდე, სანამ რჩება ხელშეუხებელი. ამ შემთხვევაში მსოფლიო რევოლუციის პრობლემა ჩანს არარეალურად, საზოგადოებებისა და ჯგუფების არათანაბარი განვითარების გამო.

სახელმწიფო „სისტემის“ იდეოლოგია აყალიბებს შეფასების ლექსიკონს. ის "საზოგადოებრივ" პერსონაჟებს ანიჭებს გამოცდილებას, დადებით და უარყოფით თვისებებს: „დევნილი პრეზიდენტი“, „დაქირავებული მუშები“ და „მკვლელები“. ომი ყოველთვის გულისხმობს იდეოლოგიურ ცენტრს. ეს არის დავა ელიტებს შორის (ამ სიტყვის ყველაზე ნაკლებად ემოციური გაგებით), რაც ვლინდება თვით დაქირავებული მუშების განადგურებაში. ეგრეთ წოდებული "მუშა" არ მიეკუთვნება "ელიტას", ის მხოლოდ ასრულებს "ელიტის" ბრძანებებს და სანაცვლოდ არაფერს იღებს. ასეთი ტრენდული ენის ლექსიკა ივსება ლექსემებით: "გმირი", "დამცველი", "მეომარი", "ბანდიტი", "სეპარატისტი", "ოკუპანტი" და "დამპყრობელი". კონფლიქტის ორივე მხარეს შესამჩნევია ტენდენცია, რომ დაასახელონ ოპონენტები. ამ დასახელების წყაროა სახელმწიფო აპარატის სათანადო ფორმირებული დანაყოფები.

სახელმწიფო, როგორც პროცესი, არ არსებობს ადამიანის ინდივიდუალურობის ფარგლებს გარეთ, მაგრამ მას აქვს მნიშვნელოვანი უნარი ჩამოაყალიბოს ფუნქციონერები, რომლებიც თაობიდან თაობას მემკვიდრეობით გადასცემენ საჭირო უნარებსა და სწორ ლექსიკას. სახელმწიფო, როგორც პროცესის გააზრება, საშუალებას გვაძლევს დავაკვირდეთ მის ძალისხმევას იდეოლოგიის ფორმირებისას, შეინარჩუნოს მდგომარეობა მმართველობის სხვა ანალოგიურ ფორმებზე, და სახელმწიფოს სუიციდზე, რომელიც თანდაყოლილი ხასიათისაა, მაგრამ პირდაპირ არასდროს არ არის გამოხატული. ძნელია კვალდაკვალ გაჰყვე სახელმწიფოს რამდენიმე მიზეზით: გამოხატვის უზარმაზარი მასა, ინფორმაციული ხმაურის მრავალფეროვნება, რომელსაც მიზანმიმართულად გამოიყენება მიმღების დეზორიენტირებისთვის; სამაუწყებლო ერთეულების არსებობა კონკრეტული სახელმწიფოს იდეოლოგიის მიღმა, რომლებიც სხვა სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნების ინტერესებისთვის ქმნიან ალტერნატიულ საზოგადოებრივ პოზიციებს.

მაუწყებლობის უკრაინული გამოცდილება ემყარება პოსტსაბჭოთა იდეოლოგიას. ეს არის მეტყველების იმ ელემენტების უარყოფა, რომლებიც გვახსენებენ დამოკიდებულების გამოცდილებას. დღეს, ტერმინი „დეკომუნიზაცია“ არ ასახავს პროცესებს, რომლებიც საჭიროა რომ საზოგადოებაში გატარდეს. ლექსიკური პრობლემა არის უფრო ღრმა, რადგან ის არ ეხება კომუნისტურ იდეოლოგიას, როგორც ასეთს. ეს აქტივობა არა მხოლოდ წინააღმდეგია ყოფილი და არსებული რუსული ოკუპაციის, ეს არის, არა „დერუსიფიკაცია“, პირიქით, ეს არის წინააღმდეგობა იმპერიების მიმართ, რომლებმაც დაყვეს თანამედროვე უკრაინის ტერიტორია, რომელსაც მთელი ამ პროცესის განმავლობაში ჩვენ ვუწოდებთ უკრაინულ (რუთენიანს). "ხალხის" ჰომოგენურობის საკითხი რჩება ღიად, იმ დროიდან, რაც თანამედროვე უკრაინის ტერიტორიების ზოგიერთ ფრაგმენტს არ ჰქონია გამოცდილება, რომ, სულ მცირე, ერთხელ მაინც ყოფილიყვნენ ერთ სახელმწიფო ფორმირებაში. მთელი ამ პროცესის განმავლობაში, ადამიანები ცხოვრობენ ტერიტორიაზე, რომელიც ჩვენთვის ცნობილია როგორც უკრაინა. "დეიმპერიალიზაცია", როგორც ნაკლებად სამარცხვინო, ან "დეკოლონიზაცია", როგორც უფრო ზუსტი, მაგრამ გარკვეულწილად დამამცირებელი ტერმინი, უნდა გამოიყენებოდეს თანამედროვე უკრაინის სახელმწიფოს ერთი ასპექტის აღსაწერად - უარი ვუთხრათ წარსულის გამოცდილებას.

სახელმწიფოს წარმომადგენლების მიერ გამოყენებული ემოციური ლექსიკა პირდაპირ საუბრობს გამონათქვამების იდეოლოგიურ კონტექსტზე. ასევე, მანიპულირებადია ემოციისაგან თავისუფალი ლექსიკა. არსებითი სახელების გამოყენება, დინამიკური შეფერილობის გარეშე, ნიშნავს არასტაბილურ ერთეულებს და როგორც ჩანს, ეს არის საზოგადოების შეკავების გამოცდილი ინსტრუმენტი, რაც დროებით აფიქსირებს მათ ორიენტაციას. ჩამოყალიბებული ადამიანი, უკრაინის ამჟამინდელი მდგომარეობით, არის ადამიანი გემოვნების და განათლების გარეშე.

ეს ადამიანი ფიქრობს დამოუკიდებლად, მაგრამ არ შეუძლია გადალახოს თავისი არცოდნა. ალტერნატიული კულტურული გამოცდილების არარსებობა ადამიანს უბიძგებს წაიკითხოს უფრო მარტივად, ადვილად იდენტიფიცირებადი ინფორმაციის გარემოში.

ეს არის პერსონა გემოვნების გარეშე, რომელიც განასხვავებს საკუთარი გარემოს მეტყველების სტილს და ვერ გრძნობს მეტყველების საზღვრებს. ამ პერსონის გამოცდილება სავსეა სტერეოტიპებით, სტაბილური სისტემის შესახებ (სახელმწიფო, ოჯახი, ენა, მსოფლიო, ადამიანი). მსგავს სიტუაციაში, არ შეიძლება საზოგადოებრივი მაუწყებლობის მენეჯმენტი დაეყრდნოს ასეთ ადამიანს. "სიძულვილის" ენა, ისევე როგორც "სიყვარულის" ენა, უგემოვნო ადამიანისთვის არის ძალიან კომფორტული გარემო; ის ეძებს, იმიტომ რომ ეს ბუნებრივად მიიჩნია.

უკრაინელი პერსონის მესამე ასპექტი არის რეგულარული განადგურების სურვილი გათავისუფლების მიზნით. სახელმწიფოებრიობის პროცესი ხდება შემაშფოთებელი, უცხო. ეს არის მიზეზი წინააღმდეგობისა, ზოგჯერ კი აღშფოთების, რაც საბოლოოდ იწვევს დესტრუქციას. ეს არის იმ ვალდებულებებისაგან გათავისუფლება, რომელიც დაეკისრა სახელმწიფოებრიობის პროცესში მონაწილეობით.

პერსონალური პასუხისმგებლობა, დამოუკიდებელი განათლება და ფართო გაგებით გემოვნების შეგრძნება, შეუძლებელს ხდის ტოტალიტარულ სახელმწიფოებს, ან ერთპიროვნულ დიქტატურას. მეორე მხარე არის სახელმწიფოებრიობის უარყოფა.

გამოქვეყნებული მასალები გამოხატავს ავტორების პირად მიდგომას და შესაძლოა, ყოველთვის არ ასახავდეს Hatecontrol-ის და German Marshal Fund-ის პოზიციას.
Scroll to Top